Van de operatiezaal naar straatfotografie
Toen hij vijftien was ontwikkelde hij zijn eerste zwart-witfoto in de kelder van zijn ouderlijk huis in Brussel. Jaren later, op zijn vijftigste, nam hij voor het eerst deel aan een fotowedstrijd, en viel meteen in de prijzen. In de tussentijd bouwde dr. François Terryn een carrière op als chirurg aan CHU UCL Namur, gespecialiseerd in abdominale en meer bepaald bariatrische chirurgie. Wat beide werelden met elkaar verbindt? Een verfijnde techniek en een optimale beheersing van instrumenten, zowel achter de robot in de operatiekamer als achter de camera.
Zeg nooit tegen een fotograaf: "Je maakt mooie foto's omdat je een goede camera hebt". Het is een opmerking die Terryn vaak genoeg gehoord heeft. "Ik antwoord dan vaak met een knipoog; maar als je plaatsneemt achter een moderne en geavanceerde operatierobot, ben je dan ook meteen een goede chirurg?"
"Zelfs met de meest verfijnde en dure technologie moet je als chirurg nog altijd weten waar je moet kijken en hoe je de robot moet gebruiken in die specifieke situatie", zegt Terryn. "Dat is iets wat je moet leren en waar je veel tijd in moet steken, wat ook geldt voor fotografie. Zo volgde ik cursussen bij bekende fotografen, waar ik bijvoorbeeld leerde om dicht bij mijn onderwerpen te komen. Fotografie komt namelijk pas echt tot zijn recht wanneer je naar buiten gaat en bijna letterlijk tegen de mensen aankruipt. Ik ben van nature vrij verlegen, dus ik moet mezelf daar telkens toe aanzetten”, vertelt hij lachend. “Maar als het me lukt, en het resultaat is een prachtige foto die levendigheid of emotie laat zien, geeft dat wel veel voldoening.”
Christian Delwiche Prijs
Zorgvuldig je foto kadreren, dicht tegen je onderwerp aankruipen en creatief omgaan met het licht; het zijn de kwaliteiten die Terryn tot een van de winnaars maakten van de Christian Delwiche Prijs van 2025. De prijs is genoemd naar fotograaf Christian Delwiche uit Namen, die zijn passie voor zijn geliefde stad deelde aan de hand van fotografie. Hij kwam afgelopen mei om het leven, en met deze wedstrijd wordt zijn werk en engagement geëerd.
'Het belangrijkste is dat je op pad gaat en gewoon veel foto’s maakt'
Voor de wedstrijd trokken de deelnemers tijdens de jaarlijkse Fêtes de Wallonie de stad in om in elke wijk een foto te maken van de feesten. "De feesten zijn een fascinerende manier om de rijke geschiedenis, haar inwoners en het unieke karakter van een wijk te ontdekken. Er gebeurt voortdurend van alles; mensen lopen door elkaar heen en maken muziek op straat, wat het extra uitdagend maakt om de perfecte foto te maken", zegt Terryn. "Maar het geeft een ontzettende kick wanneer je binnen die omstandigheden iets unieks weet vast te leggen." De chirurg kreeg met zijn foto's de meeste stemmen voor twee wijken: Arsouilles en Saint-Loup.
"Het was heel leuk en vooral verrijkend om de feesten op deze unieke manier beter te leren kennen en vast te leggen. Het vraag veel tijd, zowel met de voorbereiding als later bij de bewerking van de foto's, maar het resultaat geeft me veel motivatie om ook na de feesten opnieuw de stad in te trekken voor het vastleggen van unieke beelden."
Afdrukken van de winnende foto's werden enkele weken tentoongesteld in de Sint-Jacobskerk, in het hart van Namen.
Voortdurend leren
De chirurg zegt het liefst op pad te gaan zonder plan en zich te laten leiden door zijn gevoel. "Het is een beetje zoals een visser die vertrekt zonder te weten of hij iets zal vangen”, lacht Terryn. “Het belangrijkste is dat je op pad gaat en gewoon veel foto’s maakt. Soms heb je geluk en loop je tegen een bijzonder moment aan; dat is fantastisch. En soms kom je met lege handen terug, maar dat hoort erbij. Je leert er altijd iets van door bijvoorbeeld te onthouden dat het licht op een bepaald moment van de dag, in die specifieke situatie, het mooist is zodat je later nog eens terug kunt keren. Of je beeldt je alvast in dat een bepaald landschap in de winter, met sneeuw, extra magisch zal zijn. Het is een voortdurend leerproces.”
En zijn favoriete brandpuntafstand? "De 50mm, zoals de fotografen Robert Doisneau en Henri Cartier-Bresson gebruiken. De foto's die zij met die brandpuntafstand weten te maken zijn een belangrijke inspiratiebron voor mij", zegt de chirurg. "Ook de fotografen Alan Schaller, Mark Fearnley en Ovidiu Selaru volg ik op Instagram. Ik heb al een workshop gevolgd met Selaru in Parijs, en in mei ga ik twee dagen naar Lissabon voor een fototrip. Dat lijkt me een bijzonder interessante stad voor straatfotografie. Door de stad dwalen, met mijn camera over de schouder en voortdurend op zoek naar het juiste moment; het is voor mij de ultieme beloning na lange uren geconcentreerd werk in de operatiekamer", besluit Terryn.
