Hebt u een vuurtje?
Telkens er hevige straatprotesten en gewelddadige rellen uitbreken, met de beruchte gele hesjes in de frontlinie, inderhaast opgeworpen brandende barricades, en door overmatig testosteron gedreven gegooi met straatstenen en molotovcocktails, speur ik de tv-beelden af, verwachtingsvol turend of ik onder de strak gedrapeerde zwarte bivakmutsen en dito mondmaskers – als een anachronistisch reliek uit een lang vervlogen covidtijdperk – niet zijn breed grijnzende glimlach ontdek. Kent u hem nog?
Ja, hij, de Frederik. Met zijn warrige hoog venetiaans-blonde krullenbos. De zelfverklaarde pyrotechnicus van het vijfde middelbaar, die tijdens de geschiedenisles de prullenbak in brand stak met een welgemikte nagloeiende sigarettenpeuk, de boekentas van de leerkracht godsdienst – niet geheel zonder ironie bijgenaamd de Lucifer – spontaan deed ontvlammen met enkele trekbommetjes als ware het Mozes’ brandende braamstruik, en een massief blok natrium liet ontploffen in de spoelbak van het chemielokaal, zodat de hele school in paniek ontruimd moest worden, de klas enkele weken ontoegankelijk oorlogsgebied was, en de arme, overdonderde leraar maar liefst drie maanden overspannen thuis zat…
Het zou me uiteraard verbazen Fredje te ontwaren op een protestmars tegen de amechtige toestand van ons onderwijs – betere educatie was nu niet bepaald zijn grootste strijdpunt – maar anderzijds waren ook de Parijse plunderaars van Galerie Lafayette en Louis Vuitton niet dadelijk op zoek naar extra potloden, Atoma-schriftjes of nietjesmachines, laat staan een luxe-exemplaar van het werkboek wiskunde… De blinde woede van deze straatvechters, gewapend met voorhamers en knuppels, heeft niets meer te maken met de bezorgdheden van de schoolgaande jeugd, maar met het verlies aan ondersteuning door een spilzieke overheid die stilaan haar grip op de echte noden van de bevolking verloren is. En omgekeerd zijn we met zijn allen ook te veel – of zelfs volledig – afhankelijk geworden van de mooie gunsten en beloften waarmee diezelfde overheid ons jarenlang in slaap gewiegd heeft.
'Het is maar de vraag wat er nog nodig is om de straatgevechten ook in Vlaanderen te laten losbreken'
Het is niet dat het vroeger allemaal beter was; toen ik nog op de schoolbanken zat, bestond er geen sociaal tarief voor energie (we mochten ’s winters blij zijn dat we vier dekens op ons bed hadden want de tegelkachel brandde enkel overdag) en geen fietsvergoeding (het was bij de meeste gezinnen in het dorp naast de sputterende tractor het enige beschikbare vervoersmiddel – en dan nog zonder versnellingen), maar we werden tenminste wel ingepeperd dat we heel hard moesten werken of studeren om iets te kunnen bereiken. Tegenwoordig is alle kennis maar een korte prompt van ons verwijderd en zorgen frigobons ervoor dat we nog wat meer calorierijk voedsel kunnen stockeren om onze luie uitdijende lichamen tevreden te stellen.
Het is maar de vraag wat er nog nodig is om de straatgevechten ook in Vlaanderen te laten losbreken. Massaal jobverlies door AI? Het afschaffen van de managementvennootschappen? De implosie van het integrale gezondheidssysteem? Bij nieuwjaarswensen en enquêtes allerhande blijft een goede gezondheid afgetekend onze allerbelangrijkste bekommernis in het leven. Helaas zien we het behoud van die gezondheid als een verworven recht waar we zelf geen verantwoordelijkheid meer voor nemen en waar de dokters maar haastig voor moeten opdraven, het liefst gratis en met een overbodig digitaal attest. De neorenaissancistische torenspits van het historische 143 jaar oude stadhuis van Limoges is al troosteloos ingestort. Hopelijk zien we Frederik straks niet op de smeulende resten van Franks erfenis…