Psoriatische artritis: het potentieel van GLP-1-receptoragonisten
GLP-1-receptoragonisten hoeven we niet meer voor te stellen. Sinds enkele jaren is er al heel wat geschreven en gesproken over hun werkzaamheid bij de behandeling van diabetes en overgewicht. Maar daar eindigt het succesverhaal niet: ze maken nu ook een opvallende entree in de reumatologie, meer bepaald bij artrose en psoriatische artritis.
Volgens een retrospectieve analyse verminderen ze de cardiometabole markers, de systemische ontsteking en de pijn bij patiënten met gewrichtspsoriasis. Een overzicht van de gegevens die zijn gepresenteerd op de ACR Conference 2025.
Patiënten met psoriatische artritis zijn vaak zwaarlijvig. Obesitas correleert met een minder goede respons op de behandeling, een verergering van het ziektebeeld en een toename van het cardiometabole risico. Daarom is een studie uitgevoerd om het effect van GLP-1-receptoragonisten op het gewicht, het ziekteverloop en de cardiometabole parameters te evalueren bij zwaarlijvige patiënten met gewrichtspsoriasis.
Psoriatische artritis en comorbiditeit
De studie(1) is uitgevoerd bij 48 patiënten (mediane leeftijd: 52,7 jaar en mediane BMI: 34,9 kg/m²) met een psoriatische artritis die werden behandeld met semaglutide (n = 36) of tirzepatide (n = 12). De belangrijkste comorbiditeiten waren obesitas (64,6%), diabetes (35,4%), hypertensie (50%), hart- en vaataandoeningen (12,5%) en artrose (27,1%). De mediane vermagering na behandeling bedroeg 6,43 kg (p < 0,0001).
Ook het CRP-gehalte, de cholesterolconcentratie, de serumtriglyceriden, de pijnscore (p = 0,01), de DAPSA-score (Disease Activity in Psoriatic Arthritis) en de PtGA-score (Patient Global Assessment) daalden significant. Volgens een regressieanalyse correleerde elke daling van het lichaamsgewicht met 1% met een verbetering van de DAPSA (β = - 0,49), minder pijnlijke gewrichten (β = - 0,18) en een betere levenskwaliteit (β = 0,0016). 
Niet één, maar twee effecten
De vermagering tijdens behandeling met een GLP-1-receptoragonist correleerde zoals te verwachten was, met een verbetering van de cardiometabole parameters en een lagere incidentie van myocardinfarct, CVA, hartfalen en overlijden, zoals in een andere studie is aangetoond.(2) Bovendien is ook een sterk effect op de pijn gerapporteerd. Ook bij de patiënten met gonartrose(3) daalde de pijn met 41,7 punten op een schaal van 0 tot 100 in de groep die werd behandeld met een GLP-1-receptoragonist, versus 27,5 in de placebogroep (p < 0,001).
Hebben GLP-1-receptoragonisten dus een ontstekingsremmende werking? Er zitten GLP-1-receptoren op het oppervlak van de gewrichtschondrocyten en de synoviocyten. Het zou dus best kunnen dat GLP-1-receptoragonisten de expressie van pro-inflammatoire cytokines verminderen en de productie van ontstekingsremmende mediatoren stimuleren. Die tweeledige werking op het metabolisme én het gewricht verdient hoe dan ook onze volle aandacht.
Referenties:
1. Eder L et al. Glucagon-like peptide-1 receptor agonists therapy is associated in improvement in psoriatic arthritis-related and metabolic outcomes: A retrospective analysis of two cohorts [abstract 2687]. Arthritis Rheumatol 2025; 77 (suppl 9). October 29, 2025.
2.Tsibadze N, et al. Mortality and major adverse cardiac events (MACE) with GLP-1 receptor agonists in psoriatic arthritis. ACR 2025;#0849.
3. Bliddal H, et al. N Engl J Med. 2024 Oct 31;391(17):1573-1583. doi: 10.1056/NEJMoa2403664.
